Pałac zachował się w niezłym (stosunkowo!) stanie dzięki temu, że w momencie buntu pospólstwa, zwanego Rewolucją Październikową, był własnością skarbu rosyjskiego. W tej chwili rezydencja wygląda dobrze - z daleka. Trwa ślamazarne usuwanie skutków pożaru, zawilgocone są oficyny i lewa część korpusu, o parkulepiej nie mówić, a o wnętrzach autor woli nie wspominać. Podkreśla za to fracuską proweniencję projektu i jego olbrzymi wpływ na polską architekturę klasycystyczną, nie wyłączając Pałacu na Wodzie Merliniego w Łazienkach pogrążony portyk z wewnętrzym balkonem, w wielkim porządku).

Wzrok przyciągają przede wszystkim piękne proporcje pałacu, potem rzeźby w tympanonie i na fasadzie, wreszcie lukarny na zgrabnym czterospadowym dachu. Wnętrza urządzone były, jak można się było spodziewać, z elegancją graniczącą z przepychem. Do wystroju tego stara się nawiązać Muzeum Wnętrz Pałacowych, gospodarujące w pałacu od 1974 roku. Zadanie ma trudne - w budynku przez lata mieściła się fabryka włókiennicza i szpital dla nerwowo chorych.